In de praktijk kan onduidelijkheid ontstaan over de dag die als eerste ziektedag gekwalificeerd dient te worden en het moment waarop sprake is van herstel. Vaststelling van deze momenten kan van belang zijn voor de toepassing van wettelijke verplichtingen en termijnen, waaronder loondoorbetaling, re-integratieverplichtingen en verzuimregistratie. Dit artikel beoogt duidelijkheid te verschaffen door vast te leggen wanneer een dag wordt aangemerkt als eerste ziektedag en wanneer sprake is van herstel, met inachtneming van de geldende wet- en regelgeving en de in de praktijk gehanteerde uitgangspunten.
Het begrip eerste ziektedag
Onder de eerste ziektedag wordt verstaan de eerste dag waarop de werknemer wegens ziekte of gebrek niet in staat is de bedongen arbeid te verrichten, voor zover deze dag samenvalt met een dag waarop de werknemer normaliter arbeid zou verrichten.
Het enkele moment van ziekmelding is derhalve niet doorslaggevend met betrekking tot vaststelling van de eerste ziektedag. Bepalend is het moment waarop de werknemer daadwerkelijk verhinderd is om zijn arbeid uit te voeren. Indien een werknemer zich ziekmeldt op een dag waarop hij geen arbeid zou verrichten, geldt als eerste ziektedag de eerstvolgende dag waarop hij volgens zijn arbeidspatroon arbeid zou verrichten en daartoe wegens ziekte niet in staat is.
Voorbeeld:
Een werknemer meldt zich op maandag ziek, maar werkt normaliter op dinsdag en woensdag. Indien hij op dinsdag niet kan werken, geldt dinsdag als eerste ziektedag.
Relatie met wettelijke bepalingen en regelingen
De genoemde definitie van de eerste ziektedag sluit aan bij het uitgangspunt van artikel 7:629 lid 1 Burgerlijk Wetboek, waarin is bepaald dat recht op loondoorbetaling ontstaat gedurende de periode waarin de werknemer de bedongen arbeid niet kan verrichten wegens ziekte. Deze formulering wijst duidelijk richting het stellen van de eerste ziektedag op de eerste werkdag waarop werknemer zijn arbeid niet kan verrichten.
Daarnaast wordt aangesloten bij de systematiek van de Ziektewet (Zw), waarin wordt uitgegaan van de eerste dag van ongeschiktheid tot het verrichten van arbeid als aanvangsmoment voor wettelijke termijnen. Dit is bijvoorbeeld zichtbaar in artikel 29 lid 5 Zw waar in het kader van de 104-wekentermijn bij arbeidsongeschiktheid gesproken wordt over een verstreken tijdvak van ongeschiktheid tot werken, gerekend vanaf de eerste dag van de ongeschiktheid tot werken.
Voor de vaststelling van de inhoud van het begrip ‘werkdag’ wordt aangesloten bij de ik, waarin een werkdag wordt gedefinieerd als een dag waarop de werknemer gewoonlijk arbeid verricht.
Melding van herstel
Een werknemer wordt hersteld gemeld per de eerste dag waarop hij weer in staat is de bedongen arbeid te verrichten. Indien deze dag niet samenvalt met een dag waarop de werknemer normaliter arbeid verricht, geldt voor de toepassing van arbeidsrechtelijke en sociale zekerheidsrechtelijke verplichtingen de eerstvolgende werkdag als relevante hersteldatum.
Melding van herstel bij langdurige arbeidsongeschiktheid
Daarbij verdient opmerking dat in geval van langdurige arbeidsongeschiktheid de werkgever, in het kader van zorgvuldige re-integratie, kan verlangen dat herstel duurzaam is aangetoond alvorens een definitieve melding van herstel plaatsvindt. Gedeeltelijke werkhervatting, waaronder begrepen het verrichten van aangepaste werkzaamheden of het werken op basis van beperkte belastbaarheid, wordt niet noodzakelijkerwijs aangemerkt als volledig herstel voor de bedongen arbeid.
Wanneer u nog vragen heeft over dit onderwerp, kunt u daarmee terecht bij onze afdeling PSA of HRM.
